Korea 2010-2014: Einde van dit bulletin

Het was al behoorlijk stil sinds het begin van afgelopen jaar, maar nu dan echt: ik stop ermee als correspondent in Zuid-Korea. In de zomer van 2010 landde ik in Seoul om te kijken wat er allemaal gaande is in die drukke stad. Waar de Koreanen beter in zijn dan de rest, of waar ze juist hopeloos op achterlopen. Hoe het nou precies zit en verder verloopt tussen Noord- en Zuid-Korea. Waarom Zuid-Korea zo overspannen is. Hoe de Koreanen denken en doen.

Dat is gelukt. In de daarop volgende jaren zou ik verslag doen voor media als Trouw, de regionale dagbladen, De Groene Amsterdammer, BNR Nieuwsradio, VRT en One World. Ik werd even na mijn aankomst geconfronteerd met grotere nieuwsevenementen zoals het Noord-Koreaanse bombardement op het Zuid-Koreaanse eiland Yeonpyeong. In 2011 ging ik naar de tsunami in Japan en later dat jaar overleed Kim Jong-il. Raketlanceringen en nucleaire tests die volgden brachten eveneens voorpaginamateriaal.

Tussendoor onderzocht ik de typische problemen waarmee Zuid-Korea kampt. Meedogenloos onderwijs, fixatie op uiterlijk, bizar hoge zelfmoordcijfers, de dictatuur van de conglomeraten, omgang met Noord-Korea en zijn vluchtelingen, problemen met de vrijheid van meningsuiting, corrupt bestuur. Om er maar een paar te noemen. Echt vooruitgang is er op die punten de afgelopen jaren helaas niet geboekt. Sinds vorig jaar is er een conservatieve president aangetreden die zelfs sommige zaken nog verder uit de hand heeft laten lopen.

Behalve een gebrek aan dat positieve veranderingen in het land is de nieuwsgierigheid er af na talloze keren in deze materie gedoken te zijn. Een gebrek aan groot nieuws – het is stil sinds de nucleaire tests in vroeg 2013 – helpt ook niet mee. De cycli van spanningen met Noord-Korea gaan bovendien volgens nagenoeg hetzelfde scenario. Onder Kim Jong-un lijkt er van alles te borrelen in Pyongyang maar in feite blijft het regime vooralsnog hetzelfde. Mocht er een echte grote doorbraak zijn ben ik erg benieuwd hoe dat gaat en zodra het mogelijk is om Noord-Korea vrij binnen te lopen zal ik hoogstwaarschijnlijk graag een ticket boeken om te gaan kijken hoe dat gaat.

Hetzelfde geldt voor Zuid-Korea, waarmee ik een haat-liefdeverhouding heb opgebouwd. Het is een erg dynamisch land, vol met gedreven mensen met veel ambitie. Culturele en politieke dogma’s beperkt de effectiviteit van deze energie en dat is zonde. De hiërarchie, geslotenheid, de fixatie op prestatie gaat ten koste van kwaliteit. Constant ontmoet ik mensen die zuchten onder de druk die ze ervaren van werk en hun sociale omgeving. Maar niemand begint er iets tegen. Recente massaprotesten die groter dan ooit waren onder het motto ‘we pikken het meer’ leidden zoals altijd tot niets. Maar ik hoop dat het land wat ontspant en de energie in betere banen geleid kan gaan worden. Ik houd het in de gaten. Sowieso behoren journalistieke reizen naar Korea in de toekomst tot de opties.

Voor nu ga ik op zoek naar nieuwe journalistieke en creatieve uitdagingen. Hopelijk komt er nieuw Nederlands journalistiek bloed naar Korea – wat dat betreft ben ik een voorstander van de correspondentenroulatie zoals de NOS die ook kent. Met mijn versleten nieuwsgierigheid en ‘oh daar gaan we weer’-zuchten bij vele onderwerpen begin ik de scherpte en motivatie te missen – nieuwe ogen en oren kunnen nu frissere en completere stukken maken.

Ik heb ontzettend veel geleerd en ben vooral Trouw en de voormalig GPD erg dankbaar voor de kansen die ik gekregen heb. En BNR en VRT voor de mogelijkheid en nuttige ervaring om op de radio over Korea te praten. En volgers van mijn stukken hier, en op Twitter voor de aandacht en soms ook het commentaar. Deze website is inmiddels verhuisd naar www.basverbeek.nl/korea waar het merendeel van mijn gepubliceerde stukken over Korea te vinden zijn en dat blijft ook zo. Bedankt!