Getrouwd met een wildvreemde

(dit artikel werd op donderdag 13 februari gepubliceerd via De Persdienst) 

Kim Jeong-rae (27) uit Zuid-Korea en Robin Faith Gawec (25) uit de Filipijnen ontmoetten elkaar afgelopen maandag voor het eerst. Twee dagen later trouwden ze tegelijk met nog zo’n 2500 koppels voor de Verenigingskerk, ook wel bekend als de ‘moonies’. “Zolang twee mensen samen optrekken als een eenheid, zullen ze gelukkiger zijn dan wie dan ook”, zegt Kim zelfverzekerd.

Het woord eenheid is één van de sleutelwoorden die de hele ochtend galmen in het grote stadion van de kerk in Gapyong, een uur onder de Zuid-Koreaanse hoofdstad Seoul. Weinig van de koppels die zich gisteren lieten zegenen tijdens de jaarlijkse massatrouwerij van de niet onomstreden kerk komen bij elkaar uit de buurt. Kim en Gawec spreken zelfs geen gemeenschappelijke taal en hadden tot een paar maanden geleden nog nooit van elkaar gehoord. Dat veranderde toen hun ouders, beide werkzaam voor de kerk, hen aan elkaar koppelden. Interesses en voorkeuren worden niet overlegd; de zegen van een senior uit de kerk is het enige wat deze jongeren nodig hebben. Sommigen lopen dolblij in het stadion rond met hun exotische wederhelft, anderen ogen verlegen en ongemakkelijk.

Tot zijn overlijden in 2012 koppelde oprichter Moon Sun-myung, zelfverklaard messias en steenrijk zakenman, zijn volgelingen eigenhandig tot verloofde. Deze week deed zijn weduwe Hak Ja Han Moon dat voor degenen die het afgelopen jaar nog niet gekoppeld waren. Voor de veelal twintigers zijn het de aantrekkelijke conservatieve waarden die hen doen besluiten in de voetsporen te treden van, meestal, hun ouders. “Ik vind het belangrijker om iemand op een spirituele manier te vinden dan op mijn eigen mening en voorkeuren af te gaan. Dit is de juiste manier”, vertelt Gawec. Voor buitenstaanders lijkt het koppelritueel pure willekeur, de moonies zelf weten zeker dat het aanwijzen van hun wederhelft door god wordt gestuurd.

Natuurlijk beseffen de jongeren dat dit niet de meest gangbare manier is om aan de man of vrouw te komen. “We doen dit omdat we echt willen, niet omdat onze ouders bij de kerk zitten. Het is onze beslissing ons leven zo in te richten. En wat is normaal?”, zegt Duitser Simon Haugen (24). Zijn Italiaanse aanstaande bevestigt hem stralend. “Precies. Uiteindelijk begrijpt mijn omgeving prima waar het uiteindelijk om gaat en vinden ze het helemaal niet raar. ‘Als jij gelukkig bent, ben ik dat ook’, zeggen ze dan.”

Video’s met de oprichters van de kerk verkleed als koning en koningin, betiteld als de Ware Ouders leiden net als dansshows en musicals over grenzeloze liefde de ceremonies in. De ziel van de overleden Moon kijkt toe vanaf een voor hem gereserveerde lege troon. Zijn Weduwe, wiens zonnebril het plaatje van een cultleider compleet maakt, zit ernaast en beveelt tussen de shows door de toeschouwende koppels op te staan en zegent ze tegelijkertijd in. Binnen twee uur is het spektakel afgelopen en zijn er vooral veel nieuwe Latrelaties ontstaan. “We gaan ook voor de wet trouwen en ben ook bereid naar Zuid-Korea te verhuizen. Over een jaar of twee hopen we samen te kunnen gaan wonen”, zegt de Filipijnse Gawec. Maar of ze er zeker van is dat dit plotselinge huwelijk gaat slagen? “Ik hoop het!”