Dochter dictator leidt Koreaanse presidentsrace

(dit artikel werd op woensdag 12 december gepubliceerd in De Groene Amsterdammer) 

“De first lady van een dictatuur in het presidentiële huis betekent niets meer dan dat we een koningin krijgen die een familie en partij representeert die Korea uitverkocht aan kolonisator Japan” De opgewonden frontvrouw van de kleine Verenigde Progressieve Partij maakt geen enkele kans op het presidentschap, maar wrijft het foute verleden van de familie Park en de conservatieven er nog even flink in tijdens het eerste presidentsdebat. De race om het leiderschap voor de komende vijf jaar is namelijk een tweestrijd tussen Park Geun-hye, de conservatieve dochter van voormalig dictator Park Chung-hee en de democraat Moon Jae-in, die ooit onder vader Park meerdere malen gevangen werd gezet voor zijn protest tegen de regering. 

Met een voordeel in de peilingen is de kans aanwezig dat volgende week Zuid-Korea’s eerste vrouwelijke president wordt gekozen. Vooral de oudere Koreanen zijn verheugd op de komst van de dochter van de vermoorde Park Chung-hee, die een economisch wonder verrichte. De snelle industrialisatie van het land zorgde ervoor dat die ouderen niet langer meer restjes rijst van vorige week hoefden te eten maar iedere dag een warm bord vol hadden. Honger heeft een grote impact op het kritische vermogen op de ‘gulle’ gever. Dat mensenrechten grof werden geschonden, dissidenten werden doodgemarteld is voor hen een onbeduidend bijproduct. Zo kan het dat er pas een museum werd geopend waarin Park gevierd wordt en dat als je in een gemiddelde taxirit de chauffeur hoort vertellen dat het ook niet zoveel uitmaakt dat aftredend president Lee Myung-bak de persvrijheid flink beschadigde.

In april wonnen de conservatieven een meerderheid in parlement ondanks alle toch niet geringe gemaakte racistische, frauduleuze en seksistische blunders de afgelopen jaren. Jongere generaties rillen van het idee van Park Geun-hye. Opgegroeid in relatief welvarende tijden willen zij af van de huidige stress rond de dure en extreem competitieve educatie en banenmarkt, willen eerlijke kansen door de ijzeren macht van gigantische conglomeraten te temperen. Zij hebben geen boodschap aan een schim uit een geschiedenis die nóg minder vrij was – wiens beloftes door critici worden weerlegd met vooral het argument dat ze vastgeketend zit aan de regerende oude elite, die zoals de kansloze presidentskandidate al zei hun weldadige positie hebben te danken aan een fout verleden. Park zit met een bek vol tanden als de smaakmaker van het debat tekeer gaat. Het zijn de typische waarheden die de conservatieve achterban wegwuift met het idee dat zij wel degenen zijn die geld in het laatje hebben gebracht – einde discussie. Het maakt niet eens zoveel uit dat ze geen goed weerwoord heeft – de ouderen zijn beslist en vertellen hun kinderen en kleinkinderen: vroeger hadden we honger en nu niet meer, stem op Park.