Zuid-Koreaanse tieners studeren zich letterlijk dood

(dit artikel werd op dinsdag 8 mei gepubliceerd via de GPD)

Zuid-Koreaanse scholieren leven steeds ongezonder en plegen vaak zelfmoord. Nieuwe cijfers van diverse overheidsorganen stemmen opnieuw somber over de toestand van de tieners, die steeds meer lijden onder extreme studiedruk.

Zelfmoord geldt als doodsoorzaak nummer één onder tieners in Zuid-Korea, waar het totale zelfmoordcijfer het hoogst is van alle OECD-landen. Onderzoek van het Ministerie van Familiezaken wijst uit dat tieners tevens steeds meer roken, dikker worden en vaker verslaafd zijn aan internet. Het pesten op de scholen wordt intussen extremer en stijgt de criminaliteit onder jongeren. Deze week werd het land nog opgeschrikt door een moord van twee tieners op een medescholier. Tussen 2008 en 2010 nam de jeugdcriminaliteit toe met bijna de helft.

De oorzaak ligt voornamelijk bij de hoge prestatiedruk op school. Zo’n zeventig procent van scholieren geeft aan te lijden onder stress op school en thuis, waar ze door hun ouders gepusht worden hard te studeren. Een op de tien heeft wel eens overwogen zelfmoord te plegen. Niet alleen middelbare scholieren blijken te leiden onder de studiedruk, ook basisschoolkinderen genieten slechts drie uur rust per dag. Gewoonlijk sturen ouders hun kroost na school naar verschillende academies tot laat in de avond. Alles staat in het teken van het halen van de beste diploma’s, die hard nodig zijn om in aanmerking te komen voor de ideale baan bij de overheid of een van ’s lands megaconglomeraten zoals Samsung. De wedloop voor die banen zorgt ervoor dat jongeren anderhalf keer zoveel stress ervaren dan volwassenen.

Volgens dokter Yong-ho Lee, werkzaam in psychiatrische kliniek Inje in Seoul, zijn het de ouders die de sleutel in handen hebben voor een gezondere studietijd van hun kinderen. “Onder dwang studeren leidt tot niets dan stress en dat gaat ten koste van de relatie tussen de kinderen en de ouders. Dat leidt weer tot isolatie en depressie, waarna de ouders nog gefrustreerder raken en er vervolgens een vicieuze cirkel ontstaat. Ik krijg ouders over de vloer die niet begrijpen hoe hun eerst zo brave kind zo’n enorme lastpak is geworden. Ze zien niet in dat hun kind een tekort aan rust en emotionele steun heeft.” Lee vindt dat de ouders te ongeduldig zijn en door competitie opgejut om een stap terug te nemen in de studiehetze. “Het is onrealistisch om kinderen bij hun geboorte te lanceren als dokter of advocaat. Het zou gezond zijn als ouders zich meer focussen op de interesses en daadwerkelijke talenten van hun kinderen.”

Ouders zien echter vaak geen alternatief om hun kinderen een zekere toekomst te geven en gaan vaak overstag mee te vechten – tevens van belang voor hun eigen oude dag die traditioneel grotendeels afhankelijk is van hun kroost. Mensenrechtenadvocaat Ha Seung-su zegt dat juist vanuit de politiek de rem op de competitie gezet moet worden om een sociale ramp te voorkomen. “De obsessie voor economische groei besteelt de tieners van hun welzijn en ontwikkeling. De politiek beschermt megabedrijven die exorbitante eisen stellen aan de cv van hun sollicitanten.” Volgens critici als Ha moet het midden en kleinbedrijf meer ruimte krijgen en dat kan alleen als de dominantie van de grote bedrijven verdwijnt. Vertrouwen in een open bedrijfslandschap is er de hiërarchische samenleving weinig; in een recent onderzoek gaf bijna zeventig procent van de Koreanen aan dat ze geloven dat politici en zakenlui ‘in hetzelfde bed slapen’.