(dit artikel werd op dinsdag 17 april gepubliceerd in Trouw)

Een paar tientjes voor het aangeven van iemand die de vuilnis te vroeg buiten zet tot tienduizenden euro's voor het melden van hardnekkige belastingontduiking. De jacht met verborgen camera's op wetsovertreders is in Zuid-Korea uitgegroeid tot een lucratieve industrie. Moon Seong-ok opende zelfs een school voor het opleiden van de premiejagers, in Korea sarcastisch bekend als paparazzi.

(dit artikel werd op woensdag 21 maart gepubliceerd in De Groene Amsterdammer)

Tom Cruise plakt een snor op en trekt een met medailles volgeplakt generaalpak aan. Nagemaakt pasje erbij en hij wandelt zo de diepste krochten van het Kremlin binnen. Er volgt een spannende zoektocht naar de bad guys die er eveneens geïnfiltreerd rondlopen om de macht over te nemen van Ruslands kernbommen.

(een korte versie van dit artikel werd op vrijdag 23 maart gepubliceerd via de GPD)

Zuid-Koreaanse journalisten staakten gisteren massaal tegen de staatsbemoeienis in de media. Na een reeks van protesten sloegen de vakbonden van nieuwsdienst Yonhap en de drie grote omroepen de handen ineen om een vuist te maken tegen de onderdrukking van de huidige conservatieve regering. Volgens de vakbonden was de persvrijheid in Zuid-Korea er sinds de dictaturen in de jaren tachtig niet zo slecht aan toe.

(dit artikel werd op donderdag 23 februari gepubliceerd via de GPD)

"Red onze vriend, red onze familie", wordt er richting de Chinese ambassade in Seoul geschreeuwd. Een groep van bekende acteurs, activisten en Noord-Koreaanse vluchtelingen smeekten China deze week de groep van zo'n dertig recent gearresteerde Noord-Koreaanse vluchtelingen niet terug te sturen naar hun land. Onder de gearresteerden bevindt zich familie van een naar Zuid-Korea gevluchte Noord-Koreaan; als zijn familieleden worden teruggestuurd riskeren ze opsluiting in een strafkamp of zelfs de doodstraf.

(dit artikel werd op donderdag 9 februari gepubliceerd via de GPD)

De zorg voor het graf van zijn vader werd Kim Il-nam (69) te zwaar. Ver van huis werd vader in 1984 begraven, een plek die tot verdriet van Kim moeilijk te bezoeken is. De oplossing: hij liet zijn vader opgraven, cremeren en de as omsmelten tot kralen. "Nu heb ik mijn vader altijd thuis."

Al sinds de jaren negentig werd er gewerkt aan een methode om gecremeerde lichamen om te smelten tot kralen. Machinebouwer Bae Jae-yeol nam het project over van een falende machinebouwer, perfectioneerde de techniek en stond aan de voet van een nieuwe nichemarkt. "Veel mensen vinden as in een urn luguber om in huis te hebben, as is bovendien erg moeilijk te onderhouden", vertelt Bae op zijn werkplek in Icheon, een uur buiten Zuid-Korea's hoofdstad Seoul. Naar eigen zeggen is hij de enige die een machine heeft gemaakt die volledig sferische kralen produceert, 100 procent gemaakt van de overblijfselen. Opgebaard in hun porseleinen schaal hebben de kralen nog het meest weg van een blikje kaviaar. "Volledig onderhoudsvrij, ongevoelig voor vocht"

 (dit artikel werd op woensdag 8 februari gepubliceerd in De Groene Amsterdammer)

Ondanks de schrijnende mensenrechtensituatie in het land, is het zo nu en dan nogal lastig om niet te lachen om de Grote Propagandashow uit Noord-Korea. Na de dood van Kim Jong-il ontstond er een onvermijdelijke stroom aan grappen over de Geliefde Leider op Twitter en blogs over de hele wereld. Ook voor Zuid-Koreanen klinken de noorderburen absurd in de oren, maar de zuiderling die het op een grap waagt kan dat duur komen te staan. Zuid-Koreaanse autoriteiten konden bijvoorbeeld niet lachen om Park Jeong-geun, die Noord-Koreaanse propaganda retweete en vervolgens gevangen werd gezet. Na een reeks van dergelijke incidenten verzoekt nu ook Amnesty International de Zuid-Koreaanse staat het woord sarcasme op te zoeken in het woordenboek.

.

.

.

.

(dit artikel werd op zaterdag 14 januari gepubliceerd via de GPD)

Honderdduizenden vluchtelingen konden na de Koreaanse oorlog (1950-1953) nooit meer terug naar hun woonplaats in Noord-Korea. Nog steeds wachten bijna tachtigduizend mensen in Zuid-Korea op een ontmoeting met hun achtergebleven familieleden in het noorden.

Het is 1951 als de dan zestienjarige Huh Gap-seom darmklachten krijgt. Haar vader kent gelukkig een uitstekende dokter een paar dorpen verderop in Hamgyeongnam, een noordelijke provincie in Noord-Korea. Hij brengt haar er naar toe om een nachtje over te blijven bij de gastvrije buren van de dokter. Het was de laatste keer dat Huh haar vader ooit zag; de volgende ochtend wordt ze in paniek gewekt en even later zit ze op het dak van een overvolle trein. De oorlog tussen het communistische noorden en kapitalistische zuiden is in volle gang en de Amerikanen hebben het Rode Leger tot diep in het noorden kunnen verdringen. Als de scholiere van de trein springt wacht er een Amerikaans marineschip om haar samen met massa's vreemden naar Busan te varen, in het zuidoosten van Zuid-Korea.

(dit artikel werd gepubliceerd via de GPD)

MANILA - "De Japanners dwongen ons op een rij te gaan staan en vroegen waar de buren waren gebleven. Mijn vader wist het echt niet, maar de Japanners geloofden dat niet en concludeerden dat we allemaal guerrilla's waren. Ze bonden mijn vader vast, pakten een mes en vilde hem levend. Toen ik naar boven rende werd daar mijn moeder verkracht. Met een paar van mijn zussen werden we vervolgens meegesleept naar de militaire basis. Ik keek achterom en zag ons huis branden, met mijn ouders en broers erin."

Narcisa Claveria (82) snikt constant als ze haar verhaal vol gruwelijke details vertelt. En dat was slechts de anekdote van de vooravond van zo'n twee jaar lang dagelijks seksueel misbruik en zware arbeid. Al bijna twintig jaar lang spreekt ze zich samen met lotgenoten uit tegen de ontkennende houding van de Japanse regeringen. Samen met slachtoffers uit andere landen die tot de Tweede Wereldoorlog door Japan werden bezet eisen ze volwaardige erkenning van de misdaden door de Japanse staat. Maar de Filipijnse vrouwen worden daarbij tot op de dag van vandaag niet geholpen door hun eigen regering. Tevergeefs was zelfs de rechtszaak die werd aangesponnen om te eisen dat de staat hun zaak erkent en druk uit moet oefenen op de Japanse staat.